تاریخ تشیع در ایران
40 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 0
تعداد جلد : 1
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : گروهی
زبان : فارسی
از عصر صفویه به این طرف ایران مهمترین کشور شیعی بوده و احیای دوباره حوزه علمیه قم توسط آیه االله شیخ عبدالکریم حائری یزدی این حوزه بعد از حوزه نجف دومین حوزه علمیه جهان تشیع به شمار آمده و بعد از انقلاب اسلامی، ایران به عنوان ام القرای جهان تشیع بلکه جهان اسلام و قبله آمال شیعیان و دلباختگان اهل بیت پیامبر قرار گرفته است. هرچند نقش ایرانیان در تاسیس تشیع نظریه مردود است و تشیع اصلی عربی و چیزی جز اسلام راستین نیست و نخستین شیعیان همان صحابیان پیامبر(ص) و موسس آن رسول گرامی اسلام بود. با این حال سابقه گرایش ایرانیان به تشیع به همان قرن اول هجری برمی‌گردد و در قرن اول تشیع به منطقه خراسان و قم راه می‌یابد و نهضت عباسیان در بستر تشیع خراسان شکل می‌گیرد. مردم گیلان و مازندران از قرن دوم هجری تا قرن چهارم به دست سادات بدون اینکه سابقه مسلمانی داشته باشند به تشیع گرویدند که در قرن چهارم از این منطقه خاندان شیعی آل بویه بر‌می‌خیزد و نقش مهمی را در گسترش تشیع دز قلمروهای ایران ایفا می‌کنند. هرچند در این قرن در کنار دولت آل بویه، دولت غزنویان شیعه ستیز وجود دارد و نیز بعد از آل بویه دولت سنی سلجوقیان رویکار می‌آیند ولی روند گسترش تشیع به ویژه با اوج‌گیری جریان‌های صوفی‌گرایانه ادامه دارد، تا اینکه در زمان سلطه مغول با توجه به سقوط مرکزیت اهل سنت و روحیه تسامح مغولی و شیعه شدن برخی حاکمان مغول مانند الجایتو، تشیع در ایران وارد مرحله جدیدی می‌شود و بستری برای یکپارچه شدن تشیع در ایران برای زمان صفویه آماده می‌گردد. با این حال می‌توان گفت که از قرن دوم هجری که مسلمان شدن ملل دیگر آغاز می‌شود، تا عصر صفویه، بیشتر زمان‌ها تشیع در ایران در اکثریت نبوده و حتی مردم بعضی مناطق روحیه کاملاً ضد شیعی و ناصبی‌گری وجود داشته است. این تحقیق در پنج فصل سامان یافته که فصل اول برخی مباحث مقدماتی مطرح شده و فصل دوم در باره نحوه ورود تشیع به ایران تا اواسط قرن سوم می باشد و فصل سوم در باره حکومتهای شیعی سخن می گوید که به علاوه فصل چهارم که عبارت از جغرافیای تشیع قبل از تشکیل دولت صفویه است که به وضع تشیع قبل از تشکیل دولت صفویه پرداخته است و فصل پنجم، تشیع در ایران بعد از تشکیل دولت صفویه را مورد بررسی قرار می دهد.