درسنامه تاریخ تشیع
34 بازدید
ناشر: مرکز نشر هاجر
نقش: نویسنده
سال نشر: 1391
تعداد جلد : 1
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : گروهی
زبان : فارسی
واژه شیعه در لغت از ماده‌ی شیع به معنای مشایعت، پیروزی و شجاعت است. همچنین بر پیروان و یاران اطلاق می‌شود، چنان‌که غالباً بر یاران و پیروان اطلاق می‌گردد. همان‌طور که ازهری گفته: «شیعه یعنی گروهی که دوستدار عترت و خاندان پیامبر هستند»؛ ابن خلدون می‌گوید: «بدان که شیعه در لغت عبارت است از یاران و پیروان؛ و در عرف فقها و متکلمان گذشته و حال، به پیروان علی و فرزندش اطلاق می‌شود.» اما شهرستانی دایره‌ی معنای شیعه را محدودتر کرده و می‌گوید: «شیعه کسانی هستند که تنها علی را پیروی کرده و معتقد به امامت و خلافت او، از طریق نص هستند و می‌گویند: امامت از او خارج نمی‌شود مگر با ظلم.» در قرآن نیز در موارد فراوانی، شیعه به معنای پیروان و یاران آمده از جمله: «وَإِنَّ مِن شِیعَتِهِ لَإِبْرَاهِیمَ» (از پیروان او (نوح) ابراهیم می‌باشد) و آیه «فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِی مِن شِیعَتِهِ عَلَى الَّذِی مِنْ عَدُوِّهِ» (شخص شیعه موسی ـ بنی اسرائیلی ـ علیه دشمنش از موسی کمک خواست) لفظ شیعه در روایات نبوی نیز به معنای پیروان و دوستان علی ع آمده است. شیعه در منابع شیعی، بیش از یک معنا و مفهوم ندارد و آن اعتقاد به جانشینی علی ع و یازده فرزند اوست که بعد از درگذشت پیامبر تا غیبت صغری، هیچ تغییری در آن رخ نداده است. همان‌طور که شیعیان نیمه‌ی دوم قرن سوم هجری به تمام دوازده امام باور داشتند، نخستین شیعیان که از صحابیان پیامبر ص بودند نیز به این امر معتقد بودند؛ چون نام‌های آنان را از احادیث نبوی آموخته بودند.